User Prompt

Mam wrażenie, że w mojej głowie panuje ciągły chaos, serio cały czas, nawet teraz trochę się gubię co chciałem powiedzieć… bo zaczynam jedną myśl i nagle pojawia się druga i trzecia i już nie wiem która była pierwsza. W ogóle często jest tak, że mówię coś i w trakcie tracę wątek, wtedy wracam, poprawiam się, ale to już nie jest to samo i mam wrażenie, że brzmię chaotycznie.
Zaczynam różne rzeczy, naprawdę z dobrymi chęciami, tylko potem coś mnie odciąga, czasem jakaś drobnostka, powiadomienie, albo nawet myśl i nagle mijają dwie godziny i robię coś zupełnie innego. W sumie nawet teraz przypomniało mi się, że miałem coś zrobić wcześniej… już nie pamiętam co dokładnie. No właśnie, często zapominam, nawet jak zapiszę. Mam listy, notatki, kalendarz, wszystko, bez tego bym nie funkcjonował, a i tak patrzę na to i czasem nie wiem, o co mi chodziło.
W rozmowach też jest dziwnie, bo wtrącam się ludziom w słowo, wiem że nie powinienem, ale zanim pomyślę, to już coś mówię. Potem mam takie „po co to powiedziałem”, ale to się dzieje automatycznie. Czasem też przeskakuję z tematu na temat i dopiero ktoś mi zwraca uwagę, że nie skończyłem poprzedniego.
I jeszcze to napięcie… jakby coś mnie cały czas „pchało”. Trudno to opisać. Nawet jak siedzę, to nie odpoczywam. Muszę coś robić telefon, serial, coś w tle, bo inaczej robi się nieprzyjemnie, jakby za cicho w głowie, chociaż jednocześnie jest tam głośno. Trochę paradoks.
Z zewnątrz raczej tego nie widać, bo się pilnuję. Planowanie, listy, rozpiski, robię wszystko, żeby wyglądało, że ogarniam. Czasem nawet za bardzo, robię coś na 200%, żeby nadrobić. Ale prawda jest taka, że większość rzeczy i tak robię dopiero na ostatnią chwilę. Jak jest deadline, to nagle potrafię działać, wcześniej nie bardzo. Jakby bez presji nie było energii.
To jest męczące. Naprawdę. Po takich okresach jestem totalnie wykończony, ale zamiast odpocząć, mam do siebie pretensje. Że znowu coś zawaliłem, że mogłem lepiej, że inni jakoś dają radę normalnie funkcjonować, a ja nie.
Łatwo się frustruję, nawet drobne rzeczy mnie wybijają. Reaguję za mocno, wiem to, ale nie zawsze jestem w stanie to zatrzymać. Potem przychodzi wstyd, poczucie winy, analizowanie wszystkiego w kółko. I znowu tracę na to czas. Czasami mam też wrażenie, że mówię za dużo i jednocześnie nic konkretnego. Dużo słów, mało sensu. Albo odwrotnie, ktoś mnie o coś pyta, a ja odpowiadam bardzo krótko, bo nie mam siły tego rozwijać. Najgorsze jest to ciągłe poczucie, że muszę się kontrolować. Że jak tylko odpuszczę, to wszystko się rozpadnie. I że to, co dla innych jest proste, dla mnie kosztuje dużo więcej energii.